Zdarzały się wprawdzie przypadki gdy małżonkowie byli jeszcze dziećmi, co wynikało z układów politycznych ich rodziców lub opiekunów, lecz najczęściej ślub odwlekano do uzyskania przez nich pełnoletności, a gwarancją jego zawarcia były zaręczyny.
O ile źródła nie zanotowały dokładnej daty urodzin Ludgardy, o tyle o narodzinach jej małżonka Przemysła II informują nas dwa źródła wielkopolskie: Rocznik Kapituły Poznańskiej i Kronika wielkopolska. Urodził się on w kilka miesięcy po śmierci swego ojca Przemysła I, dnia 14 października 1257 roku. Matką jego była Elżbieta, córka Henryka Pobożnego, zabitego przez Tatarów w bitwie pod Legnicą. Synem zmarłego brata opiekował się Bolesław Pobożny, zwłaszcza od momentu, gdy w początku 1265 roku zmarła matka liczącego niespełna siedem lat Przemysła II. Sam Bolesław nie miał własnego syna, aczkolwiek nadal liczył się z możliwością urodzenia się męskiego potomka. Jego żona Jolanta jeszcze w 1276 roku urodziła mu najmłodszą córkę Annę. Stryj dbał o wychowanie Przemysła II i przygotowanie go do samodzielnych rządów. Wyznaczył chłopcu opiekunów w osobach rycerzy Drogomira i Przybysława.
  Znaczenie polityczne małżeństwa Przemysła II z Ludgardą wymaga przedstawienia tła historycznego i sytuacji, jaka stworzyła warunki do jego zawarcia.
 
 Zachodnie pogranicze Wielkopolski od roku 1266 nękane było częstymi najazdami margrabiów brandenburskich z domu Askańskiego. Margrabiowie ci nękali także południowo-zachodnie ziemie Pomorza Zachodniego. Początkowo jednak ani książęta zachodniopomorscy, ani Bolesław Pobożny nie dążyli do zawarcia sojuszu przeciw wspólnemu wrogowi. 

wstecz

  Pierwszą wspólną i zwycięską akcję przeprowadzono w styczniu 1272 roku, kiedy to na wezwanie książąt Pomorza Gdańskiego Bolesław Pobożny przybył z rycerstwem wielkopolskim i w ciągu miesiąca wyparł Brandenburczyków z terytorium, którym podstępnie zawładnęli.
  Zachęcony tym sukcesem książę wielkopolski postanowił całkowicie usunąć Brandenburczyków z zachodnich i północnych terenów swej dzielnicy. W tym celu zebrał wojsko pod dowództwem wojewody poznańskiego Przedpełka z rodu Łodziów oraz kasztelana kaliskiego Janka Zaremby, zaś formalne dowództwo powierzył liczącemu wówczas niespełna 15 lat Przemysłowi II. Wyprawa ruszyła 27 maja 1272 roku w kierunku Drezdenka. Pierwszym grodem który zdobyto, były Strzelce Krajeńskie. Nielicznych jeńców, których wzięto w czasie zdobywania grodu, pozbawiono życia ścinając ich mieczem. Źródło wyraźnie obciąża winą za to okrucieństwo Przemysła II, co zresztą odbiło się na negatywnej ocenie tej postaci przez historyków. Na tej też podstawie per analogiam uważano, iż Piast ten zdolny był do popełnienia kolejnej zbrodni na swej małżonce Ludgardzie. Czy jednak decyzja o zamordowaniu kilku jeńców wyszła od młodocianego Przemysła II, czy od któregoś z dowódców wojsk wielkopolskich – trudno dziś jednoznacznie rozstrzygnąć.
  Po zdobyciu Strzelc Krajeńskich wojska wielkopolskie zmierzały już w drogę powrotną, lecz gdy doszły do Wielenia, Przemysł otrzymał wiadomość, że inny gród wielkopolski Drezdenko, jest możliwy do zdobycia bowiem wśród jego załogi prócz Niemców znajdowali się także Kaszubici (Pomorzanie lub Słowianie meklemburscy), którzy obiecali otworzyć jedną z bram grodu wychodzącą w stronę rzeki Noteci. Zawrócił wtedy wojska w kierunku Drezdenka i drogą wodną doprowadził je do bram grodu, który następnie zdobył i obsadził własną załogą. Działo się to 31 maja 1272 roku.

dalej