Konstancja

  Do początków naszego stulecia nikt nie wiedział o jej istnieniu. Dopiero w 1919 roku po opublikowaniu formularzy górnośląskich okazało się, że pierwszą żoną Henryka Prawego była nie znana z imienia księżniczka opolska. Próbę ustalenia jej imienia podjął K. Jasiński, który przypuszczał, iż należy identyfikować ją z występującą w źródłach XIV-wiecznych wodzisławską księżną Konstancją.
  Rodzicami Konstancji byli Władysław opolski i Eufemia, córka Władysława Odonica a siostra książąt wielkopolskich Przemysława I i Bolesława Pobożnego. Była ona najmłodszym dzieckiem i jedyną ich córką. Miała czterech braci, którzy po śmierci ojca (1281 rok) podzielili między siebie dzielnicę opolską: Mieszka cieszyńskiego, Kazimierza bytomskiego, Bolesława opolskiego i Przemka raciborskiego.
  Jak wspominają jej bracia w suplice do papieża, była ona w chwili zawarcia małżeństwa z Henrykiem młodziutka i jeszcze nie zdatna do małżeństwa (tenella nec bene nubilis). Mogła wówczas mieć około 10-12 lat. Żadne ze źródeł nie przekazuje nam daty zawarcia tego małżeństwa, aczkolwiek, na podstawie informacji pośrednich możemy ustalić tę datę na lata 1277-1278. Jeden z dokumentów wystawiony przez Władysława opolskiego i jego synów, zapewniający poparcie dla wszystkich planów Henryka Prawego, nazwanego zięciem wystawcy, zawiera klauzulę, iż gwarantem zobowiązań księcia opolskiego jest król czeski Przemysł Ottokar II, a ten zginął w bitwie pod Suchymi Krutami 26 sierpnia 1278 roku. Z innego dokumentu, pochodzącego z II połowy 1277 roku dowiadujemy się, że już wówczas Henryk IV był sojusznikiem Władysława opolskiego. 

  Interesującą informację w tej sprawie znajdujemy w liście króla czeskiego do biskupa ołomunieckiego Brunona, datowanym 15 sierpnia 1277 roku, z którego dowiadujemy się, iż Przemysł Ottokar II prosił o przybycie księżne polskie, lecz te nie chciały się z nim spotkać w innym miejscu, jak tylko w Raciborzu. Respondentkami króla czeskiego były z pewnością Konstancja i jej matka Eufemia. Sprawy które mieli do omówienia, niewątpliwie dotyczyły przygotowań do uroczystości zaślubin. Na zawarcie tego małżeństwa jeszcze w 1277 roku wskazuje nam sytuacja Henryka Prawego, w jakiej się znalazł po uwolnieniu z niemal półrocznej niewoli u swego stryja Bolesława Rogatki. Utracił bowiem na rzecz tegoż księcia legnickiego trzecią część ziem przypadłych po najmłodszym bracie swego ojca Władysławie, arcybiskupie salzburskim. Wówczas to sojusz z księciem opolskim i jego synami był Henrykowi najbardziej potrzebny.
  Małżeństwo Henryka z Konstancją, jak mówi treść cytowanej supliki, zawarte zostało na terytorium księstwa opolskiego a celebrował tę uroczystość biskup wrocławski Tomasz II. Orędownikiem sojuszu książąt wrocławskiego i opolskich oraz jego promotorem był niewątpliwie król czeski Przemysł Ottokar II potrzebujący wsparcia tych książąt w rozgrywce o tron cesarski z Rudolfem Habsburgiem.
  Porównując z podobnym małżeństwem z tego okresu, Wacława II i Guty Habsburżanki, gdzie oboje małżonkowie byli jeszcze zbyt młodzi i przyjazd Guty do Czech nastąpił ponad rok po ślubie, przypuszczać należy, że i Konstancja przez jakiś czas jeszcze pozostała pod opieką matki aż do momentu osiągnięcia wieku sprawnego.
 
Ważnym wydarzeniem wpływającym na dalsze losy księstwa wrocławskiego i innych księstw śląskich była bitwa pod Suchymi Krutami, w której zginął wspomagany przez posiłki polskie król czeski Przemysł Ottokar II. Do rywalizacji o prawo opieki nad królestwem czeskim i siedmioletnim następcą tronu Wacławem II włączył się też i Henryk Prawy.

dalej