Jadwiga

Po matce, pięknej bośniaczce, odziedziczyła wielką urodę. Po ojcu Ludwiku Wielkim i babce, Elżbiecie Łokietkównie – inteligencję i talent polityczny. Od najmłodszych lat przygotowywano ją do świetnej kariery, planowano znakomite mariaże. Drogę do tronu polskiego utorowały jej jednak dwa przypadki: śmierć jej siostry Katarzyny w 1378 roku i niespodziewany wybór w 1382 roku jej drugiej siostry Marii na króla Węgier. Nie był natomiast przypadkiem jej ślub z wielkim księciem Litwy – Jagiełłą. Panowie polscy starannie obmyślili ten wybór i uczynili wszystko, aby doprowadzić do małżeństwa, mimo piętrzących się przeszkód. Nie wiadomo, czy królowa była im za to bardzo wdzięczna, ale umiała powściągnąć swoje uczucia i oddała rękę władcy pogańskiego kraju.

  W kalendarzu Katedry krakowskiej, źródle współczesnym i wiarygodnym zapisano, że – w niedzielę (tj. 16 października) 1384 roku Jadwiga, córka króla Węgier i Polski została w Katedrze krakowskiej ukoronowana na króla Polski (est in regem Polonie coronata). Sytuacja prawna Jadwigi była więc odmienna niż innych, nawet najwybitniejszych, polskich królowych. Jadwiga była królem – przyrodzoną panią, dziedziczką Królestwa Polskiego, prawną spadkobierczynią korony Piastów. Jej mąż nie miał praw dziedzicznych do tronu polskiego. Prawa Jadwigi mogły przejść tylko na jej dzieci, to że ich nie pozostawiła, było nie tylko osobistym dramatem królowej, ale także poważnym dylematem politycznym. Osłabiało pozycję Jagiełły w Polsce, powodowało liczne komplikacje w stosunkach z Litwą a na przyszłość ustaliło elekcyjność tronu w Polsce. Miejsce Jadwigi w historii jest wyjątkowe także z innego powodu. Bieg historii sprawił, że jej postać stanęła na ważnym zakręcie dziejów Polski i całej Europy środkowo-wschodniej. Ręka Jadwigi związała na parę wieków dwa państwa. Wielkie Księstwo Litewskie i Królestwo Polskie oraz trzy narody – Polaków, Litwinów i Rusinów. Z tym szła chrystianizacja ostatniego pogańskiego narodu Europy oraz organizacja kościoła łacińskiego na Rusi, niosąca za sobą wzajemne przenikanie kultury wschodu i zachodu na rubieżach monarchii Jagiellońskiej, co wycisnęło silne piętno na kulturze i mentalności połączonych unią narodów. Unia nie była dziełem Jadwigi lecz wytrawnych polityków, ona stała się mimowolną bohaterką tych wydarzeń. Ręka królowej a może i jej osobista ofiara położyła podwaliny pod świetny rozwój monarchii Jagiellonów. Z jej imieniem wiąże się również największe w tym czasie dzieło kultury – odnowienie uniwersytetu krakowskiego. Nie bez powodu współcześni nazywali Jadwigę „Gwiazdą Polaków” a przyszłe pokolenia otoczyły jej postać czcią.

dalej