Jadwiga kaliska

  Była energiczną, przedsiębiorczą kobietą, której nie złamały trudności życia. Potrafiła przebić się ponad przeciętność i uzyskać znaczny autorytet i wpływy polityczne. Wywodząc się z lokalnego dworu książęcego przeszła wraz z mężem Władysławem Łokietkiem długą drogę kariery aż do godności królowej Polski.
  Jadwiga, córka Jolanty (Jolanty, Heleny) i Bolesława Pobożnego księcia kaliskiego (i Wielkopolskiego), urodziła się przed 1276 rokiem, jako drugie dziecko pary książęcej. Dokładna data jej urodzin nie jest znana.
 Ojciec, Bolesław Pobożny, po śmierci brata Przemysła I (1257) księcia poznańskiego, rządził też jego dzielnicą w imieniu niepełnoletniego bratanka Przemysła II. Władając w ten sposób całą Wielkopolską stał się jednym z wybitniejszych książąt polskich. Zmarł w kwietniu 1279 roku, nie pozostawiając syna.

Całe więc dziedzictwo przejął w posiadanie wspomniany Przemysł II, ostatni męski przedstawiciel wielkopolskiej linii Piastów. On też objął opieką Jadwigę kaliską, córkę zmarłego stryja, co oczywiście nie wykluczało opieki jej matki. Jolanta po śmierci małżonka udała się do Krakowa, do swej siostry Kingi, księżnej krakowskiej, która tego samego roku także owdowiała (po śmierci w 1279 męża Bolesława Wstydliwego). Jolanta (podobnie jak i Kinga) przywdziała habit, przebywając przejściowo w sądeckim klasztorze klarysek. Zmarła ona najwcześniej w końcu 1304, najprawdopodobniej 17 (16?) czerwca 1305 roku, jako klaryska w Gnieźnie. Dodajmy tutaj, że młodsza siostra Jadwigi, Anna również za przykładem matki wstąpiła do klasztoru.
  O pierwszych kilkunastu latach życia księżniczki Jadwigi niewiele wiadomo. Warto jednak zwrócić uwagę na ideologię środowiska, w którym wychowywała się Jadwiga. W Polsce drugiej połowy XIII wieku można mówić o modzie w większym lub mniejszym stopniu na ascezę, rzecz jasna, w kręgach uprzywilejowanych, w tym głównie na wiodących dworach piastowskich (śląskim, krakowskim, wielkopolskim). Środowisko dworskie, z jakiego wywodziła się Jadwiga kaliska miało w tej mierze bogate tradycje. Jak wiadomo, była córką Jolanty i siostrzenicą Kingi, które zaliczone zostały w poczet błogosławionych. Podobnie Salomea, córka księcia krakowskiego Leszka Białego, a siostra Bolesława Wstydliwego. Zmarła ona w 1268 roku, także w klasztorze, w podkrakowskiej Skale. Spośród kilku innych jeszcze błogosławionych pań dynastii piastowskiej nie można tu zapomnieć o Jadwidze merańskiej, żonie księcia śląskiego Henryka Brodatego, zmarłej w 1243, a kanonizowanej w 1267 roku.

dalej