córka Rygdaga. Była ona ksienią klasztoru w Kwedlinburgu, osobą niezwykle wykształconą „od wczesnej młodości”. Zmarła w 1022 roku. Być może właśnie Gerberga, była tą pierwszą żoną Chrobrego. Odesłana do Niemiec, osiadła w klasztorze, jak wiele wówczas panien i wdów z możnych rodów i osiągnęła tu dzięki swemu wysokiemu urodzeniu godność opacichy. Ciekawe, że w tym właśnie klasztorze kwedlinburskim spędziła także schyłek swego życia Oda, druga żona Mieszka I, wypędzona z Polski przez Chrobrego. Jak domyśla się S. Zakrzewski, klasztor ten mógł więc być „poważnym ogniskiem intryg przeciw Chrobremu”.
  Wkrótce po swym pierwszym małżeństwie, zapewne w 986 lub 987 roku, miał już Bolesław drugą żonę. Tym razem była to nieznana także z imienia Węgierka, córka jednego z pomniejszych książąt węgierskich. I to małżeństwo miało charakter koniunkturalny. Chodziło zapewne o porozumienie i bliższy związek Chrobrego, oraz jego wuja i protektora Bolesława II czeskiego z możnymi węgierskimi. Jak się wydaje, nie przywiązywano jednak szczególnej wagi do tego związku, skoro po niedługim czasie Bolesław odesłał węgierską żonę do domu. Z małżeństwa tego urodził się pierwszy syn Chrobrego, który otrzymał czeskie imię Bezprym.
  Na rok 988 lub 989 przypada trzecie małżeństwo Bolesława Chrobrego z Emnildą, córką „czcigodnego seniora” Dobromira – jak informuje Thietmar. Ten związek małżeński Chrobrego – w przeciwieństwie do dwóch poprzednich – był trwały. Emnilda pozostała żoną Bolesława aż do swej śmierci w 1017 roku, a więc blisko trzydzieści lat. Tyle lat wspólnego życia znaczyło, że najwidoczniej Emnilda swymi zaletami umysłu i serca potrafiła przywiązać do siebie niespokojnego i

wstecz

władczego księcia Polan. Może pochwalić tu trzeba również Bolesława. Tak właśnie widzi to S. Zakrzewski. „Stosunek Chrobrego do Emnildy – pisał – jest oczywiście jasną kartą życia i obyczajów Bolesława Chrobrego”.
To trzecie małżeństwo Bolesława Chrobrego kryje nowe zagadki. Kim była Emnilda? Skąd pochodziła? Dlaczego brak tradycji o pochodzeniu Emnildy w jej potomstwie bliższym i dalszym, dlaczego nie używano imienia jej ojca w dynastii piastowskiej? Historycy od stu lat prawie próbują na te pytania odpowiedzieć.
  Kilka faktów niewątpliwych da się ustalić na podstawie przytoczonej wyżej relacji niemieckiego kronikarza Thietmara – biskupa Merseburga. Nazwanie przez tego kronikarza ojca Emnildy Dobromira „czcigodnym seniorem”, wskazuje zgodnie z ówczesną terminologią na chrześcijańskiego księcia – Słowianina, jak wynika z imienia. Emnilda natomiast jest imieniem niemieckim. Zbierając razem wszystkie te bezsporne dane uznać można, iż Emnilda pochodziła z tych stron Słowiańszczyzny gdzie sięgały już wpływy chrześcijańskie i niemieckie. Jednakże gdzie leżało to słowiańskie księstwo Dobromira, ojca trzeciej żony Chrobrego?
Oswald Balzer, znakomity historyk lwowski i autor monumentalnej „Genealogii Piastów” (1896) sądził, że leżało ono na Połabiu. Domysły wielu historyków poszły w tym kierunku. Jedni uważali Dobromira za jakiegoś księcia północno-zachodniej Słowiańszczyzny. Inni uważali go za ostatniego księcia Milczan. Jeszcze inni widzieli w nim księcia łużyckiego w Budziszynie. Tymczasem, panujący tutaj w drugiej połowie X wieku ustrój polityczny – poza Obodrytami – nie znał władztwa książęcego. Nie widać zatem tu miejsca – jak pisał H. Łowmiański – dla „czcigodnego seniora” Dobromira. Trudno także dostrzec korzyści jakie mógł odnieść Chrobry biorąc słowiańską żonę stąd właśnie.

dalej