Wprawdzie kościół ten (zwany też kościołem Wojsławowej), fundowała jego druga żona Dobiechna, ale nadanie to było oparte na przekazanym jej przez Wojsława dziesięciowioskowym majątku, zlokalizowanym w północnej części Mazowsza i w przywiślanej części Kujaw. Nietrudno tu więc zauważyć, że Wojsław był możnym, dysponującym dobrami na całym prawie obszarze ówczesnej Polski: bowiem miał je w Małopolsce, na Mazowszu, Kujawach a także i na Śląsku, choć te ostatnie poznajemy dopiero przy działalności jego potomków.
  – Trojan był prokuratorem (zarządcą) majątków Bolesława Kędzierzawego, księcia mazowieckiego i rezydującego w Krakowie w latach 1146-1173 seniora dynastii piastowskiej, wedle innych badaczy pełnił natomiast przy tym władcy funkcję namiestnika (marszałka) w pogranicznej Wiźnie. Natomiast jego brat Janusz zasłużył się do tego stopnia młodszym synom Krzywoustego w ich walce z Władysławem II Wygnańcem, iż otrzymał w prywatne posiadanie cały okręg (jednostka administracyjna nieco zbliżona do późniejszych kasztelani) wyszogrodzki na pograniczu pomorskim (Wyszogród – dziś Fordon, dzielnica Bydgoszczy). Wzorem Wojsława obaj bracia nie zaniedbywali również spraw wiecznych, należąc do hojnych darczyńców na rzecz klasztoru w Trzemesznie, gdzie Janusz ufundował nawet kościół pod wezwaniem św. Jana Ewangelisty uposażony czterema wsiami (kolejną piątą nadał przy innej okazji, zaś Trojan przekazał dwie dalsze).
  Rozradzający się stopniowo ród, w trzecim znanym nam pokoleniu wydał dwie wybitne jednostki: Gedkę (Gedeona) syna Trojana, biskupa krakowskiego z lat 1166-1186 i właśnie Żyrę 

wstecz

 (Żyrosława), syna Janusza i zapewne jego żony Sulisławy.
 
 Żyro urodził się około roku 1120, mając przynajmniej jeszcze dwójkę rodzeństwa: brata Sasina oraz nie znaną z imienia siostrę, wydaną za Sobiesława, możnego odgrywającego czołową rolę na Pomorzu Gdańskim. Nic nie wiemy o młodzieńczych latach Żyry, bowiem kiedy po raz pierwszy mamy możność się z nim zetknąć był już człowiekiem dojrzałym. W podstawowych dla nas źródłach z tego okresu – a więc dokumentach – wspomniano o nim dopiero w 1161 roku. Konkretnie było to 21 maja w Łęczycy, podczas wielkiego wiecu zorganizowanego z okazji konsekracji romańskiej kolegiaty w obecnym Tumie pod Łęczycą. Na zjeździe tym obecni byli: Bolesław Kędzierzawy, jego bracia Henryk i Kazimierz, bratanek Odon Mieszkowic, arcybiskup gnieźnieński Jan i biskupi: krakowski, wrocławski, płocki, kruszwicki oraz możni ze wszystkich dzielnic. W tym doborowym towarzystwie Żyro znalazł się jako świadek przywileju książąt dla klasztoru w Czerwińsku a zapisany został jako trzeci w kolejności, w grupie osób świeckich. Praktyka ówczesnych dokumentów miała jednak to do siebie, że poza rzeczywiście sporadycznymi wypadkami nie podawała godności poszczególnych osób świeckich, ograniczając się tylko do samych imion. Wiemy, iż w rzeczywistości poszczególni świadkowie – a przynajmniej ci pierwsi – zawsze rekrutowali się z grona wysokich urzędników. Ten uciążliwy zwyczaj naszych przodków nie ułatwia nam jednak ich rozszyfrowania. W każdym razie pozostaje faktem, że Żyro wyliczony został po Jaksie, pretendencie do tronu w Brennie i Świętosławie, synu Piotra Włostowica. Dwóch największych i najznaczniejszych możnych ówczesnej Polski, działających jednak przede wszystkim w Małopolsce. W związku z tym niezmiernie ważne będzie przypomnienie, że Bolesław

dalej